Ameslarien azken portua gara. Kolore guztiek oraindik ere lekua duten herria. Amets egitea ahantzi ez dutenen auzoa. Etorkinena, nekazariena, langileena, gazteena. Hiri turistikoaren beste aurpegia, trenbidearen beste aldea. Eta bihotzean ditugun ametsak idazteko sortu gara. Koloretako taupaden leihoa da hau.

2005-07-01

Rock the Casbah


Aspaldiko lagun bat iritsi da gaur arratsean gurera. Ezustean, aurrez oharrik utzi gabe. Atea zabaldu du, eta barruraino sartu da, zigarroa amatatu gabe, bulegoan zigarroa amatatu behar ote duen ere galdetu gabe. Horrelakoa da. Ez iezaiozu esan ez duzula denborarik. Ez iezaiozu esan liatuta zabiltzala. Ez iezaiozu esan pinta bat hartzeko ez duzula denborarik.
Alferrik da. Benetako lagunei ezin zaie horrelakorik esan. Eta opariarekin iritsi da. The Clash taldearen biografia bat idazten ari da, euskaraz, eta diskoa oparitu dizu, oroitzapen zaharrei leku egiteko, iraganera nabigatzeko, oraindik bizirik gaudela sentitzeko.
The Story of The Clash.
Zuzenean infernuraino, rock the casbah. Ehun ginen, hogeita bi, orain bakarrik gaude bi...
Zu ta ni...
Nahikoa atzera begiratzeko, mundua antolatzeko, amets egiteko. Laburra izan da enkontrua, baina merezi izan du.
Horrelakoengatik gaude bizirik. Horrelakoengatik egin behar da aurrera. Horrelakoengatik gaude hemen.
Hiregatik ere emitituko diagu aurrerantzean frekuentzia honetan. Capital radio, friend.
Musikarik gabe, hitzekin bakarrik, baina eguneroko dub kronikak bihotzean.
Izango duk gure berri. Azken Portu honetaraino iritsi duk itsasoa.
E agora non temos volta atrás, xa non somos aqueles, somos unha nova nación de sonhos libres.
E así seremos.
Besarkada gorri bat.